Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Πρατόλαος- Αδάμας, ο αρχετυπικός άνθρωπος των αρχέγονων Ελληνικών μυστηρίων, περιοδικό Ιχώρ.



Ταυτόχρονα με την ομιλία μου η οποία θα γίνει σήμερα στο αμφιθέατρο του νέου Δημαρχείου Περιστερίου, με τίτλο: "Η αρπαγή της Ευρώπης από το άλσος Περιστερίου στον μύθο', κυκλοφορεί πανελλαδικά από σήμερα 24/9/2016, το νέο τεύχος 152 του περιοδικού Ιχώρ, Ανάμεσα στα άλλα εξαιρετικά άρθρα, θα βρείτε ως κεντρικό άρθρο, το άρθρο μου:
" Η πανάρχαια Ελληνική αλχημιστική παράδοση, και ο δρόμος για την τελειοποίηση της ψυχής. Πρατόλαος- Αδάμας, ο αρχετυπικός άνθρωπος των αρχέγονων Ελληνικών μυστηρίων", μην τα χάσετε. !


Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

''Υπάρχει κι εδώ ένας Θεός, είναι κι εδώ Θεοί.''



Όταν κάποιοι επισκέπτες, απροσδόκητα βρήκαν τον Ηράκλειτο να ζεσταίνεται κοντά στο τζάκι της κουζίνας, εκείνος τους είπε: "Είναι κι εδώ Θεοί".

Ποτέ δεν πήγε στο ναό. Γιατί, όταν είσαι άνθρωπος με αντίληψη, όταν τα μάτια σου είναι ανοιχτά, όταν μπορείς ν'ακούσεις και να αισθανθείς, τότε ποιος ο λόγος να πας στο ναό; Είναι κι εδώ Θεοί. Ο Θεός δεν είναι πρόσωπο. Ο Θεός είναι τα πάντα. Ο Θεός είναι η Ύπαρξη...

Φέρε στην φαντασία σου την εικόνα: Ο Ηράκλειτος καθισμένος στο τζάκι να ζεσταίνεται. 
Το τρίξιμο των ξύλων, οι φλόγες που υψώνονται προς τα ουράνια, η ζεστασιά. Θα πρέπει να ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα. Απρόσμενα, μερικοί επισκέπτες φτάνουν και τον ρωτούν: "Τι κάνεις;" Κι εκείνος λέει: "Είναι κι εδώ Θεοί". Και εννοεί ότι αυτό εδώ είναι μια προσευχή, αυτό το ζέσταμά σου είναι μια προσευχή - αν η φωτιά γίνει ένα φαινόμενο θεϊκό...


Αυτό μου θυμίζει τον Ικίου, ένα Δάσκαλο του Ζεν. Ταξίδευε κάποτε και στάθηκε σ'ένα ναό για τη νύχτα.
  Η νύχτα ήταν πολύ κρύα κι έτσι άναψε μια φωτιά.  Αλλά, μη βρίσκοντας ξύλα πουθενά, πήρε ένα άγαλμα του Βούδα - ένα ξύλινο άγαλμα που ήταν στο ναό - και το 'καψε. Ο ιερέας του ναού κοιμόταν βαθιά. Ο θόρυβος, η φωτιά κι ο Ικίου να πηγαινοέρχεται. Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε, κι έμεινε εμβρόντητος. Του ήταν αδύνατο να πιστέψει αυτό που έβλεπε, γιατί στον Ικίου αναγνώρισε έναν βουδιστή μοναχό. Κι όχι απλά μοναχό αλλά έναν φημισμένο Δάσκαλο. Ο ιερέας τινάχτηκε από το κρεββάτι του, τον πλησίασε τρέχοντας και του είπε: "Τι κάνεις; Έκαψες το Βούδα!"

Ο Ικίου πήρε ένα μικρό κομμάτι ξύλο, και σκάλισε τις στάχτες για να βρει το βούδα.
Το άγαλμα είχε καεί σχεδόν ολόκληρο.

''Τι ψάχνεις;'' είπε ο ιερέας. ''Δεν υπάρχει πια.''

Ο Ικίου είπε: "Τα κόκαλα ψάχνω, ο Βούδας πρέπει να είχε κόκαλα''.

Ο ιερέας γέλασε και είπε: ''τώρα είμαι ολότελα βέβαιος, ότι είσαι τρελός... Μα μπορεί να έχει κόκαλα ένας ξύλινος βούδας;"

''Τότε'', είπε ο Ικίου, ''φέρε και τους άλλους δύο βούδες, γιατί η νύχτα κρατάει πολύ ακόμα και είναι κρύα, κι ο Βούδας μέσα μου χρειάζεται λίγη ζέστα. Αυτοί οι βούδες είναι ξύλινοι, μην ανησυχείς. Εδώ μέσα μου υπάρχουν κόκαλα κι ένας πραγματικός Βούδας, έχει ανάγκη από λίγη ζεστασιά. Αυτοί οι βούδες δεν είναι καλοί, έτσι κι αλλιώς δεν έχουν κόκαλα, μην ανησυχείς λοιπόν.''

Ο ιερέας τον πέταξε έξω από το ναό.  Η νύχτα ήταν παγωμένη, όμως υπάρχουν άνθρωποι που θα λατρέψουν ένα ξύλινο βούδα, και θα πετάξουν έξω έναν αληθινό. Το πρωί βγήκε έξω να δει τι απόγινε ο Ικίου.  Ήταν καθισμένος έξω από το ναό, κοντά σ' ένα πέτρινο ορόσημο και το προσκυνούσε.  Ο ήλιος ανέβαινε, ήταν ένα υπέροχο πρωινό, κι ο Ικίου είχε μαζέψει από κάπου λίγα λουλούδια.

Είχε ακουμπήσει τα λουλούδια στην πέτρα, και την προσκυνούσε. 
Ο ιερέας πλησίασε τρέχοντας και είπε: ''Τι κάνεις; Πραγματικά είσαι τελείως τρελός! Τη νύχτα έκαψες ένα βούδα, και τώρα προσκυνάς μια πέτρα!''


Είπε τότε ο Ικίου: ''Υπάρχει κι εδώ ένας Θεός.'' Είπε κι ο Ηράκλειτος: '' Είναι κι εδώ Θεοί.''

Όταν μπορείς να νιώσεις, κάθε στιγμή είναι θεϊκή, το καθετί είναι θεϊκό,  κι ότι υπάρχει είναι άγιο. Αν δεν μπορείς να νιώσεις, τότε πήγαινε στους ναούς, πήγαινε στα τζαμιά και στις εκκλησίες, όμως ούτε κι εκεί θα βρεις τίποτα. Γιατί είσαι εσύ που χρειάζεται να μεταμορφωθείς, όχι οι συνθήκες που πρέπει ν' αλλάξουν. Οι συνθήκες μένουν οι ίδιες. Μέσα στο ναό, έξω απ΄το ναό, παντού υπάρχει ένας Θεός! 

Εσύ δεν μπορείς να δεις, και συνεχώς αλλάζεις τόπο. Πας απ'το σπίτι στην εκκλησία, γυρεύοντας το Θεό...!

Από το βιβλίο: '' Η Κρυμμένη Αρμονία" του Osho, Ομιλίες πάνω σε αποσπάσματα από τον Ηράκλειτο



Αναδημοσίευση από  :pestomoukiauto


Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος




Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

Ομιλία : “Η αρπαγή της Ευρώπης από το άλσος Περιστερίου, στον μύθο




Τα καθημερινά ερεθίσματα που δεχόμαστε, μας διευκολύνουν ή μας εμποδίζουν να λειτουργήσουμε με αντίστοιχο τρόπο προς τα κοινωνικά πρότυπα και τον πολιτισμό που αυτά παράγουν.

Με οδηγό το υπέροχο άγαλμα της αρπαγής της Ευρώπης στο άλσος Περιστερίου, θα κάνουμε ένα ταξίδι στην αρχαία Ελληνική μυθολογία, η οποία μας αποκαλύπτει πολλά, τόσο για την ιστορία της Ευρωπαϊκής ηπείρου, όσο και των Ελλήνων, εφόσον η Ευρώπη σχετίζεται και με τον μυθολογικό Έλληνα, γενάρχη των Ελλήνων.

Η ομιλία θα γίνει από τον γράφοντα στο αμφιθέατρο του δημαρχείο Περιστερίου, 24/9/2016,ώρα 19:00, είσοδος ελεύθερη (Στάση μετρό Ανθούπολης).



O Ιούλιος Καίσαρ, ασπαζόμενος την σωρό του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια




«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς η Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.

Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο Μακεδόνα, τον Αλέξανδρο. Αισθανόμουν περισσότερο συγγενής με εκείνον, παρά με τον Γάϊο, όχι εξ αίματος, αλλά στην ψυχή και το χαρακτήρα, και όλες τις καταστάσεις που αντιμετώπισε στη ζωή του. Ακόμη και σήμερα τρέμω όταν σκέφτομαι ότι τότε που είχα εκλεγεί για πέμπτη φορά ύπατος συνάντησα το μεγάλο μου είδωλο  το λείψανο του δηλαδή, βαλσαμωμένο με βότανα σύμφωνα με την τέχνη των Πτολεμαίων, κατά τέτοιο τρόπο που έμοιαζε σαν να κοιμόταν κουρασμένος από τις κατακτήσεις του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σε αυτόν και μόνο σε αυτόν χρωστάει ο λαός της Αλεξάνδρειας το ότι μετά τη νίκη μου στο Άκτιο δεν κατέστρεψα την πόλη τους, όπως τους άξιζε, που σεβάστηκα το ανάκτορο του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας και δεν το γκρέμισα. Όχι, δεν το έκανα. Ακόμη και αν η εκδίκηση θα σήμαινε δικαιοσύνη, έδειξα πραγματική μεγαλοψυχία για χάρη του Μεγάλου Αλεξάνδρου που είχε ιδρύσει αυτή την πόλη στις δυτικές όχθες του Νείλου, χωρίς διαπραγματεύσεις, αλλά με αποφασιστικότητα, αφού πέταξε το μανδύα του στην άμμο και σχεδίασε με το σπαθί του την περίμετρο, τους δρόμους και τα σπίτια- άλλες εννέα πόλεις φέρουν ήδη το όνομα του. Όταν έφτασα στον τάφο του, που είναι φτιαγμένος από κόκκινο μάρμαρο, έδωσα εντολή να σηκώσουν τη βαριά πλάκα και αντίκρισα το είδωλό μου, που έμοιαζε με άγαλμα του Λυσίππου, γεμάτος θαυμασμό και δέος. Ήμουν τότε ακριβώς 33 ετών, στην ηλικία που πέθανε ο Αλέξανδρος.

Hellenistic, Alexander the Great in a Himation, after an original by Lysippos, late 4th or 3rd century BCE

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του. Ο Μεγάλος αυτός άνδρας, χωρίς γένια, έμοιαζε να χαμογελάει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έδειχνε ότι γνώριζε καλά τι είχε καταφέρει, περήφανος και συνειδητοποιημένος, ναι, ακόμη και αυτάρεσκος και ανώτερος. Με αυτό το χαμόγελο πεθαίνει μόνο ένας άντρας που έχει κόψει με το σπαθί του το γόρδιο δεσμό, αντί να ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος του σχοινιού, ένας άντρας που πηγαίνει στην έρημο να βρει τον Άμμωνα Δία για να επιβεβαιώσει τη θεϊκή καταγωγή του και το δικαίωμα της εξουσίας, ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε δεν ήθελα τίποτα περισσότερο παρά να πεθάνω κι εγώ κάποια στιγμή σε τον Μεγάλο Μακεδόνα- με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου.

Έμεινα ατέλειωτες ώρες έτσι, να τον κοιτάζω, μέχρι που οι ανυπόμονοι σύντροφοί μου με πίεσαν να δούμε και άλλους νεκρούς Πτολεμαίους, που κείτονταν εκεί επί 300 χρόνια, μεταμορφωμένοι σε μούμιες. Είπα επιτακτικά στους ανόητους συντρόφους μου πως αυτό που ήθελα να δω εγώ ήταν ένας βασιλιάς, και όχι άλλα πτώματα. Γι' αυτό και αρνήθηκα να επισκεφθώ τον Άπι, αφού εμείς οι Ρωμαίοι συνηθίζουμε να λατρεύουμε τους θεούς και όχι τους ταύρους.

Έτσι, λοιπόν, έδιωξα τον εντελώς ανεγκέφαλο όχλο και καμία από τις ανόητες κουβέντες τους δεν μπόρεσε να μου αλλάξει γνώμη. Με τη φλόγα να τριζοβολάει στη δάδα, περιεργαζόμουνα τον μικρόσωμο άντρα. Όπως κι εγώ έτσι και ο Αλέξανδρος ήταν κοντός, γεγονός που δικαιώνει όσους ισχυρίζονται πως οι μικρόσωμοι άντρες προορίζονται για κάτι μεγάλο, αφού όλη η ενέργεια τους μοιράζεται σε ένα σώμα μικρού μεγέθους. Όπως και εγώ, έτσι και ο Αλέξανδρος έγραφε στη μητέρα του μυστικά γράμματα. Λεγόταν Ολυμπιάδα, είχε τα ίδια πάθη με την Άτια και λέγεται ότι ο  Δίας Άμμωνας κοιμόταν μαζί της, παίρνοντας τη μορφή φιδιού.

Όπως και εγώ, έτσι και ο Μεγάλος Μακεδόνας περιφρονούσε τα αθλήματα όπου έπαιρναν μέρος δυναμικοί αθλητές, και έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη για τη φιλοσοφία. Αγαπούσε όπως έλεγε τον Αριστοτέλη σαν πατέρα του και τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ενώ όταν κοιμόταν είχε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του την Ιλιάδα του Ομήρου, δίπλα στο ξίφος του. Και όπως ζήλευα εγώ τον Οράτιο για την τύχη του να «σμιλεύει» τις λέξεις και να αδιαφορεί για τα χρήματα και τη φήμη του, έτσι και ο Αλέξανδρος είδε το άλλο του εγώ σε ένα σοφό. Όταν πήγε στην Κόρινθο είπε στον κυνικό Διογένη ότι θα του εκπλήρωνε όποια χάρη του ζητούσε. Τότε εκείνος του ζήτησε να πάει λίγο παρακεί για να μην του κρύβει τον ήλιο, δεν ήθελε τίποτε άλλο.

Τα λόγια αυτά άρεσαν πολύ στον Αλέξανδρο, που με περηφάνια και μεγαλείο ψυχής- κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει καλύτερα από εμένα- είπε για τον φιλόσοφο: «αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να είμαι ο Διογένης». Η πολυτέλεια, έλεγε ο Αλέξανδρος- και σ' αυτό επίσης συμφωνούμε απολύτως- σε κάνει υπηρέτη και δούλο της, το να είσαι βασιλιάς είναι το πιο σκληρό καθήκον. Κατέκρινε λοιπόν τους άνδρες που αρέσκονταν στις πολυτέλειες και τα υλικά αγαθά, όπως τον Άγνωνα, που ήθελε να έχει ασημένια καρφιά στις σόλες του, ή τον Λεονάτο που ζήτησε να του φέρουν άμμο από την Αίγυπτο για να αθλείται, ή τον Φιλώτα που πρόσταξε να φτιάξουν φωλιές σε 100 στάδια για να μπορεί να κυνηγάει. Ήταν πιο υπομονετικός από εμένα, γιατί μπορεί να περιφρονούσε την ακόλαστη  συμπεριφορά, όμως δεν εξέδωσε κανένα νόμο, όπως έκανα εγώ, για να τη σταματήσει.

Head of Alexander the Great. Bronze. Greek or Roman. Late Hellenistic to Hadrianic, ca. 150 BCE - CE 138.

Έτσι, ο Μέγας Αλέξανδρος με δίδαξε την υπομονή. Με έμαθε ότι χωρίς υπομονή, το έδαφος που βγαίνουν τα σπαρτά δεν αποδίδει. Και αν κοιτάξω πίσω μου, τα 76 χρόνια της ζωής μου, δεν βρίσκω ίχνος υπομονής- και αν κάπου διακρίνεται αμυδρά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν υπομονή, αλλά ανοχή, δυστυχώς. Δεν έμαθα ποτέ τοξοβολία, όπου αρίστευε ο Αλέξανδρος, ή να πηδάω από το άρμα, όπως έκανε εκείνος όταν τα άγρια άλογα έτρεχαν στο δάσος. Ακόμη, δεν κυνηγούσα αλεπούδες. Αυτό, βέβαια, οφειλόταν και στην υγεία μου, που από πολύ νωρίς με ανάγκασε να μένω μέσα στο σπίτι, παρόλα αυτά, όμως, με τη βοήθεια του γιατρού μου, του Μούσα, έφτασα σε μεγάλη ηλικία.

Εγώ, ο Imperator Caesar Augustus Divi Filius, και ο Μέγας Αλέξανδρος, δεν φοβόμασταν τίποτα περισσότερο από τη σημασία των οιωνών και των χρησμών. Δεν είναι παράδοξο; Αρκούσε ένα νεύμα, μια αράδα που τραβούσε το χέρι μας με την πένα, και λαοί πέθαιναν, χώρες καίγονταν και ποταμοί άλλαζαν τη ροή τους.

Και όμως, αρκούσε ένας ξαφνικός κεραυνός για να κρυφτώ στο μανδύα μου, ενώ ο Αλέξανδρος έπιανε την κούπα του. Ο Αλέξανδρος είχε γύρω του άνδρες από τη Βαβυλώνα, εγώ από την Αίγυπτο, γιατί πιστεύω στα αστέρια, δεν γνωρίζω όμως τους νόμους που με τόση σοφία καθορίζουν την τροχιά τους. Και αν για εκείνον το σημάδι ήταν μια πηγή, που ξαφνικά  ανάβλυσε νερό στο σημείο που είχε στήσει η σκηνή του, στο δρόμο του για την Ινδία, για εμένα ήταν ένα περιστέρι που με διαβεβαίωσε ότι θα επιστρέψω υγιής. Οι δύο οιωνοί είπαν την αλήθεια, πρέπει να ομολογήσω, γιατί εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλη εκμετάλλευση και σύγχυση γύρω από την εξήγηση των σημείων που έστελναν οι θεοί....

Αυτά σκεφτόμουν όση ώρα στέκομαι μπροστά στο νεκρό Αλέξανδρο και ήθελα να τον αποχαιρετήσω όπως χαιρετάει κάποιος, που βρίσκεται και αυτός στο τέλος της ζωής του, έναν καλό φίλο. Έτσι, έσκυψα, τον φίλησα στο μέτωπο και τον χάιδεψα  Ωστόσο, από τη μεγάλη συγκίνηση, φάνηκα απρόσεκτος και σκόνταψα στη σαρκοφάγο του Αλέξανδρου. Για να μην πέσω άπλωσα το αριστερό μου χέρι και ακούμπησα κατά λάθος τη μύτη του. Έσπασε σαν γυαλί σε πολλά κομμάτια και πριν καταλάβω τι είχε συμβεί, είδα ότι στο σημείο που βρισκόταν πριν η μύτη του, έχασκε τώρα μια τρύπα.* 

Πάγωσε το αίμα μου μόλις το είδα. Ήθελα να το βάλω στα πόδια, όμως μια μυστήρια δύναμη με κρατούσε καρφωμένο εκεί. Δεν θυμάμαι πια πόση ώρα κράτησε αυτό, μέχρι που με τράβηξαν έξω δύο φρουροί. Κανένας από τους ιερείς δεν μπόρεσε να πει αν αυτό ήταν κάποιος κακός οιωνός που μου έστελναν οι θεοί, αφού κάτι παρόμοιο δεν τους έχει ξανασυμβεί και το θεώρησαν χωρίς σημασία.

Πιστέψτε με, όλα όσα γράφω είναι αλήθεια και μολονότι προσπάθησα να κλείσω τα μάτια και να σβήσω την εικόνα που είχα δει, στάθηκε αδύνατον. Η εικόνα αυτή με ακολουθεί σαν σκιά και την βρίσκω συνεχώς μπροστά μου: μια μαύρη τρύπα στο κεφάλι του Αλεξάνδρου, όχι μια πληγή που κάποια στιγμή θα έκλεινε, όχι. Τότε μου φαινόταν, όπως και σήμερα, σαν να κατέστρεψα με τα ίδια μου τα χέρια αυτόν τον θεϊκό άνθρωπο- το ίδιο μου το είδωλο».

*Τη σπασμένη μύτη στη μούμια του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιγράφει και ο Κάσσιος Δίων, βιβλίο 51, 16, 5.

Περγαμηνή αρ. LXXXIX

PHILIPP VANDENBERG: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Τα Μυστικά Ημερολόγια», Εκδόσεις Κονιδάρη-Αθήνα, 2004.

Αναδημοσίευση  από  Περί τέχνηςο λόγος

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Ρητά του Ερμή του Τρισμέγιστου προς τον γιο του Τατ (Θωθ)


Τώρα λοιπόν, παιδί μου,  θα συνοψίσω περιληπτικά την διδασκαλία την σχετική με τα όντα. Θα κατανοήσεις τα λεγόμενα, αν θυμηθείς όσα άκουσες:

1. όλα τα όντα κινούνται, μόνο το μη ον είναι ακίνητο∙

2. όλα τα σώματα είναι μεταβλητά, δεν διαλύονται όμως όλα τα σώματα.

3. δεν είναι όλα τα ζωντανά πλάσματα θνητά, δεν είναι όλα τα ζωντανά πλάσματα αθάνατα∙

4. αυτό που διαλύεται είναι φθαρτό, αυτό που δεν διαλύεται είναι αμετάβλητο, αυτό που δεν μεταβάλλεται είναι αιώνιο∙

5. αυτό που αιωνίως γεννιέται αιωνίως και φθείρεται, εκείνο όμως που γεννήθηκε μία φορά ποτέ δεν φθείρεται, ούτε και γίνεται κάτι άλλο∙

6. πρώτος ο θεός, δεύτερος ο κόσμος, τρίτος ο άνθρωπος∙

7. ο κόσμος υπάρχει για χάρη του ανθρώπου και ο άνθρωπος για χάρη του θεού∙

8. το κομμάτι της ψυχής που σχετίζεται με τις αισθήσεις είναι θνητό, ενώ το κομμάτι που σχετίζεται με τη λογική είναι αθάνατο∙

9. κάθε ουσία είναι αθάνατη, κάθε ουσία είναι μεταβλητή∙

10. κάθε ον είναι διπλό∙ κανένα από τα όντα δεν μένει σταθερό∙

11. δεν κινούνται όλα εξαιτίας της ψυχής, όλα όμως τα όντα τα κινεί η ψυχή∙

12. όλα όσα υφίστανται πάθη αισθάνονται, όλα όσα αισθάνονται υφίστανται πάθη∙

13. κάθε τι που λυπάται μπορεί και να χαίρεται, όμως δεν λυπούνται και όλα όσα χαίρονται∙

14. δεν νοσούν όλα τα σώματα, κάθε σώμα που νοσεί είναι διαλυτό∙

15. ο  Νους βρίσκεται μέσα στο θεό, ο λογισμός μέσα στον άνθρωπο, η λογική μέσα στον Νου, ο Νους δεν υφίσταται  πάθη∙

16. τίποτα το σωματικό δεν είναι αληθινό, ενώ όλα όσα είναι ασώματα είναι  αψευδή∙

17. κάθε τι που γεννιέται μεταβάλλεται, δεν φθείρονται όμως και όλα όσα γεννιούνται∙

18. δεν υπάρχει τίποτα το καλό πάνω στη γη, αλλά δεν υπάρχει και τίποτα το κακό στον ουρανό∙

19. ο  θεός είναι αγαθός, ο άνθρωπος κακός∙

20. το αγαθό είναι εκούσιο, ενώ το κακό είναι ακούσιο∙

21. οι θεοί επιλέγουν τα αγαθά, επειδή είναι αγαθά∙

22. η ευνομία με τη βοήθεια του θεού είναι ομόνοια, η ευνομία είναι ο νόμος∙

23. ο χρόνος είναι θεϊκός, ο νόμος ανθρώπινος∙

24. η κακία είναι η τροφή του κόσμου, η φθορά του ανθρώπου είναι ο χρόνος∙

25. όλα όσα βρίσκονται στον ουρανό είναι αμετακίνητα, όλα όσα βρίσκονται πάνω στη γη μπορούν να μετακινηθούν ∙

26. τίποτα δεν είναι σκλαβωμένο στον ουρανό, τίποτα πάνω στη γη δεν είναι ελεύθερο∙

27. τίποτα δεν είναι άγνωστο στον ουρανό, τίποτα δεν είναι γνωστό πάνω στη γη∙

28. όσα βρίσκονται στον ουρανό δεν έχουν κάτι κοινό με όσα βρίσκονται πάνω στη γη, όσο όμως βρίσκονται πάνω στη γη έχουν κάτι κοινό με όσα βρίσκονται στον ουρανό∙

29. όλα όσα βρίσκονται στον ουρανό  είναι αψεγάδιαστα, όλα όσα βρίσκονται πάνω στη γη έχουν ψεγάδια∙

30. το αθάνατο δεν είναι θνητό, το θνητό δεν είναι αθάνατο∙

31. ό,τι σπέρνεται δεν γεννιέται και πάντα, αλλά ό,τι είναι γεννημένο σε κάθε περίπτωση είναι και σπαρμένο∙

32. το σώμα που διαλύεται έχει δύο χρόνους∙ ο πρώτος χρόνος είναι από τη σπορά μέχρι τη γέννηση και ο δεύτερος από τη γέννηση μέχρι το θάνατο∙ το αιώνιο σώμα έχει έναν μόνο χρόνο, αυτόν από τη γέννησή του∙

33. τα διαλυτά σώματα μεγαλώνουν και μικραίνουν∙

34. η διαλυτή ύλη αλλοιώνεται εναλλάξ από το ένα αντίθετο στοιχείο στο άλλο, η αιώνια όμως ύλη μεταβάλλεται ή στον εαυτό της  ή σε κάτι  όμοιο∙

35. η γέννηση είναι η αρχή της φθοράς του ανθρώπου, η φθορά του ανθρώπου είναι η αρχή της γεννήσεώς του∙

36. αυτό που πεθαίνει επανέρχεται και αυτό που επανέρχεται πεθαίνει∙

37. από τα όντα άλλα βρίσκονται μέσα στο σωματικό στοιχείο, άλλα βρίσκονται με τη μορφή ιδεών και άλλα με τη μορφή ενεργειών∙ το σώμα υπάρχει στον κόσμο των ιδεών, ενώ η ιδέα και η ενέργεια ενυπάρχουν στο σωματικό στοιχείο∙

38. το αθάνατο δεν μετέχει στο θνητό, ενώ το θνητό μετέχει στο αθάνατο∙

39. το θνητό δεν εισέρχεται σε αθάνατο σώμα, ενώ το αθάνατο εισέρχεται σε θνητό∙

40. οι ενέργειες δεν είναι ανοδικές, αλλά καθοδικές∙

41. αυτά που βρίσκονται στη γη δεν ωφελούν σε τίποτα αυτά που βρίσκονται στον ουρανό, ενώ όλα όσα βρίσκονται στον ουρανό ωφελούν αυτά που βρίσκονται πάνω στη γη∙

42. ο ουρανός δέχεται αιώνια σώματα, ενώ η γη σώματα φθαρτά∙

43. η γη είναι άλογη, ενώ ο ουρανός είναι λογικός∙

44. όλα όσα βρίσκονται στον ουρανό βρίσκονται κάτω από αυτόν, όλα όσα είναι πάνω στη γη βρίσκονται από πάνω της∙

45. ο ουρανός είναι το πρώτο στοιχείο, ενώ η γη το έσχατο∙

46. η πρόνοια είναι θεία τάξη, ενώ η ανάγκη υπηρετεί την πρόνοια∙

47.  η τύχη είναι κίνηση δίχως τάξη, είδωλο της ενέργειας, ψευδής δοξασία∙

48. τι είναι ο θεός; αγαθό που δεν μεταβάλλεται∙ τι είναι ο άνθρωπος; κακό που μεταβάλλεται.[1]

Διαβάστε επίσης  απόσπασμα από το βιβλίο μου " Μυστικισμός και Θείο στην Ελλάδα και στον αρχαίο κόσμο:  Ερμής ο Τρισμέγιστος, Ερμητισμός και Αλχημεία

Μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε αποσπάσματα (σε τρία μέρη) από  την τηλεοπτική  εκπομπή "Παράλληλοι κόσμοι", της φίλης Γεωργίας Κουμπούνη, στην οποία ήμουν καλεσμένος (2004) ,  με θέμα τον Ερμή τον Τρισμέγιστο .



Νν δέ͵ τκνον͵ ν κεφαλαοις τ ντα διεξελεσομαι· νοσεις γρ τ λεγμενα μεμνημνος ν κουσας.
Πντα τ ντα κινεται· μνον τ μ ν κνητον.
Πν σμα μεταβλητν͵ ο πν σμα διαλυτν·
Ο πν ζον θνητν͵ ο πν ζον θνατον.
Τ διαλυτν φθαρτν͵ τ μνον μετβλητον͵ τ μετβλητον ἀίδιον.
Τ ε γινμενον ε κα φθερεται͵ τ δ παξ γινμενον οδποτε φθερεται οδ λλο τι γνεται.
Πρτον θες͵ δετερον κσμος͵ τρτον νθρωπος.
κσμος δι τν νθρωπον͵ δ νθρωπος δι τν θεν.
Ψυχς τ μν ασθητικν θνητν͵ τ δ λογικν θνατον.
Πσα οσα θνατος͵ πσα οσα μεταβλητ.
Πν τ ν διττν͵ οδν τν ντων στηκεν.
Ο πντα ψυχ κινεται͵ πν δ ν ψυχ κινε.
Πν τ πσχον ασθεται͵ πν τ ασθμενον πσχει.
Πν τ λυπομενον κα δεται͵ ο πν τ δμενον λυπεται.
Ο πν σμα νοσε· πν σμα νοσον διαλυτν.
νος ν τ θεῷ͵ λογισμς ν τ νθρπ, λγος ν τ νοί͵ νος παθς.
Οδν ν σματι ληθς͵ ν σωμτ τ πν ψευδς.
Πν τ γενμενον μεταβλητν͵ ο πν τ γενμενον φθαρτν.
Οδν γαθν π τς γς͵ οδν κακν ν τ οραν.
θες γαθς͵ νθρωπος κακς.
Τ γαθν κοσιον͵ τ κακν κοσιον.
Ο θεο τ γαθ αρονται ς γαθ .
ενομα μετ θεο μνοια· ενομα νμος.
Θεος χρνος͵ νμος νθρπινος.
Κακα κσμου τροφή͵ χρνος νθρπου φθορ.
Πν τ ν οραν μετθετον͵ πν τ π γς μεταθετν.
Οδν ν οραν δολον͵ οδν π γς λεθερον.
Οδν γνωστον ν ορανῷ͵ οδν γνριμον π τς γς.
Ο κοινωνε τ ν οραν τος π γς͵ κοινωνε τ π γς τος ν οραν.
Πντα τ ν οραν μωμα͵ πντα τ π γς πμωμα.
Τ θνατον ο θνητν͵ τ θνητν οκ θνατον.
Τ σπαρν ο πντως γενητν͵ τ δ γενητν πντως κα σπαρν.
Διαλυτο σματος δο χρνοι· π τς σπορς μχρι τς γενσεως κα π τς γενσεως μχρι το θαντου· το ιδου σματος χρνος κ τς γενσεως μνος.
Τ διαλυτ σματα αξεται κα μειοται.
διαλυτ λη ες τ ναντα ναλλοιοται· δ ἀίδιος ες ατν ες τ μοια.
Γνεσις νθρπου φθορς͵ φθορ νθρπου γενσεως ρχ.
Τ πογιγνμενον κα πιγγνεται͵ τ πιγιγνμενον κα πογγνεται.
Τν ντων τ μν ν σμασν εσι͵ τ δ ν δαις͵ τ δ ν νεργεαις· σμα δ ν δαις͵ δα δ κα νργεια ν σματ στι.
Τ θνατον ο μετχει το θνητοῦ͵ τ δ θνητν το θαντου μετχει.
Τ μν θνητν ες θνατον σμα οκ ρχεται͵ τ δ θνατον ες θνητν παραγνεται.
Α νργειαι οκ εσν νωφερες͵ λλ κατωφερες.
Οδν φελε τ π γς τ ν ορανῷ͵ πντα φελε τ ν οραν τ π γς.
ορανς σωμτων ιδων δεκτικς͵ γ σωμτων φθαρτικν δεκτικ.
γ λογος͵ ορανς λογικς.
Τ ν οραν πκειται͵ τ π γς τ γ πκειται.
ορανς πρτον στοιχεον͵ γ στατον στοιχεον.
Πρνοια θεα τξις͵ νγκη προνοίᾳ πηρτις.
Τχη φορ τακτος͵ νεργεας εδωλον͵ δξα ψευδς.
Τ θες; τρεπτον γαθν· τ νθρωπος; τρεπτν κακν.

 Στοβαίος 1.41.1.44-120



[1] Το κείμενο, όπως έχει, δεν δίνει νόημα και θεωρείται φθαρμένο.

Αναδημοσίευση αποσπασμάτων ρητών, από H AΝΑΜΕΝΟΜέΝΗ

Eπιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος